Łucznictwo - umiejętność i praktyka posługiwania się łukiem do celnego wystrzeliwania strzał. W sportowym łucznictwie nie można korzystać z celowników optycznych, można natomiast korzystać ze sprzętu optycznego po lub przed oddaniem strzału. Sprzęt ten nie może być jednak częścią łuku.
W łucznictwie sportowym kobiety strzelają z odległości: 70 m, 60 m, 50 m, 30 m
Mężczyźni z: 90 m, 70 m, 50 m, 30 m. Odległości jednak zależą jeszcze od kategorii wiekowej zawodnika.
Teren torów łuczniczych musi być równy, z wykoszoną trawą, ustawiony w kierunku północnym.
Tarcza łucznicza składa się z 10 pól w pięciu kolorach: żółtym (punkty 10 i 9), czerwonym (punkty 8 i 7), niebieskim (punkty 6 i 5), czarnym (punkty 4 i 3) oraz białym (punkty 2, 1 i 0). Różne warianty tarczy mogą mieć 120 lub 80 cm. istnieje także tarcza używana na zawodach w sezonie zimowym (halowym) o średnicy 20 cm a jej pola są ograniczone do 6 punktów. Strzelają do niej wszystkie kategorie wiekowe nie wliczając w to dzieci na odległość 18 m. Rzadko używana tarcza o średnicy 40 cm jest używana podczas zawodów na dworze przez starsze kategorie wiekowe na odległości 30 m.
[edytuj] Kategorie wiekowe
[edytuj] łucznictwo w Polsce
W Polsce istnieje wiele organizacjii związanych z łucznictwem między innymi Polski Związek Łuczniczy z siedzibą w Warszawie.
Pierwsze Mistrzostwa Świata odbyły się w 1931 r. w Polsce we Lwowie, a pierwszym mistrzem świata był Polak Michał Sawicki.
Polska znajduje się w posiadaniu dwóch medali olimpijskich w łucznictwie - oba zdobyte w konkurencjach kobiecych. Srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium (1972) zdobyła Irena Szydłowska, a brązowy na Igrzyskach w Atlancie (1996) drużyna w składzie: Iwona Dzięcioł, Katarzyna Klata, Joanna Nowicka, której trenerem był Stanisław Stuligłowa.
