Ze swiata sportu

Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia. Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić.

Michał Listkiewicz
Urodzony	20 maja 1953 Warszawa, Polska

Michał Listkiewicz (ur. 20 maja 1953 w Warszawie) – polski sędzia piłkarski, działacz sportowy. Od 1999 roku prezes PZPN.

Syn aktorki i reżysera warszawskiego Teatru Polskiego Olgi Koszutskiej i Zygmunta Listkiewicza – aktora filmowego. Absolwent LO im. Lelewela w Warszawie, w 1977 ukończył filologię węgierską na Uniwersytecie Warszawskim. Uprawiał piłkę nożną w klubie Marymont Warszawa, koszykówkę w Polonii Warszawa oraz piłkę ręczną w Spójni Warszawa. W czasie studiów był kierownikiem drużyny koszykarzy Polonii Warszawa i sekretarzem sekcji piłki nożnej w tym klubie. Od 16 roku życia dziennikarz sportowy w redakcjach "Tempa" i "Sztandaru Młodych". Po ukończeniu studiów, w latach 1977-1987, był warszawskim korespondentem dziennika "Sport". W latach 1987-1989 pracował w tygodniku "Tak i Nie". Podczas odbywania służby wojskowej zapisał się do PZPR. Od 1979 do 1984 zasiadał w zarządzie Polskiego Związku Koszykówki.

W 1973 został sędzią piłkarskim, a 12 lat później arbitrem międzynarodowym (uprawnienia FIFA od 1986). Sędziował w finałach Mistrzostw Świata w 1990 i 1994, w finałach Mistrzostw Europy w 1988 i turnieju olimpijskim w Seulu w 1988. Szczytem kariery Listkiewicza był mundial we Włoszech, gdzie jako pierwszy i dotychczas jedyny polski sędzia wystąpił - w roli asystenta sędziego głównego - w finale wielkiej piłkarskiej imprezy. Karierę sędziowską zakończył w 1996 z dorobkiem około 1100 meczów, w tym 150 międzynarodowych.

Michał Listkiewicz wraz z byłym selekcjonerem reprezentacji Pawłem Janasem na dworcu we Frankfurcie w 2005

W 1989 został rzecznikiem prasowym PZPN, później kolejno sekretarz ds. międzynarodowych i zastępca sekretarza generalnego PZPN. W latach 1995-1998 pełnił funkcję sekretarza generalnego. 21 kwietnia 1998, wraz z całym kierownictwem PZPN, został zawieszony w pełnionej funkcji przez ówczesnego przewodniczącego Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, ministra Jacka Dębskiego – całkowicie zrezygnował z niej w listopadzie 1998. Od 28 czerwca 1999 roku pełnił funkcję prezesa PZPN. Zastąpił na tym stanowisku Mariana Dziurowicza. Jest 23. w historii szefem największego związku sportowego w Polsce. Listkiewicz aktywnie działa na forum międzynarodowym. Jest wiceprzewodniczącym Komisji Pucharów Europejskich UEFA oraz obserwatorem UEFA. Od lipca 2007 wchodzi w skład ośmioosobowej Komisji Sędziowskiej FIFA. W listopadzie 2007 objął stanowisko koordynatora UEFA ds. Euro 2012.

Działalność Listkiewicza w roli sternika polskiego futbolu bywa oceniana dwuznacznie. Przeciwnicy zarzucają mu nieudolność w zwalczniu korupcji, złą politykę kadrową we władzach Związku, a także brak stanowczości przy wprowadzaniu reform. Jako sukcesy wymienia się mianowanie Jerzego Engela oraz później Pawła Janasa na stanowisko selekcjonera Reprezentacji Polski i, w konsekwencji, awans biało-czerwonych do finałów Mistrzostw Świata w 2002 i 2006. Decydując o zatrudnieniu Leo Beenhakkera w miejsce zwolnionego Janasa, Listkiewicz przeciwstawił się znacznej części środowiska piłkarskiego, które szansę na historyczny awans do Mistrzostw Europy upatrywało w kolejnym szkoleniowcu z Polski.

Długoletnia działalność Listkiewicza w międzynarodowych strukturach piłkarskich znalazła przełożenie w przeprowadzeniu skutecznej kampanii na rzecz przyznania Polsce wraz z Ukrainą prawa do organizacji Mistrzostw Europy. Ogłoszenie 18 kwietnia 2007 naszego kraju gospodarzem Euro 2012 to najbardziej spektakularne osiągnięcie Listkiewicza na stanowisku prezesa PZPN Jednak prezesura Michała Listkiewicza ma swoje czarne oblicze. Liczba zatrzymanych działaczy i piłkarzy w sprawie tzw. afery korupcyjnej jest porażająca. Mimo że jest on prezesem PZPN nie ponosi za to żadnych konsekwencji , a wręcz przeciwnie - stara się problem bagatelizować zajmując się głównie zagranicznymi wojażami. Zatrzymanie Wita Ż. ze ścisłego kierownictwa PZPN również jest traktowane przez niego jako pojedynczy incydent.